Roeien versus lopen

Hardlopen is een individuele sport, zelfs als je samen met anderen loopt. Tegenwoordig roei ik ook. Vier roeiers plus stuurman, één riem per persoon. De kunst is om gezamenlijk in exact dezelfde cadans te komen. Soms lukt dat. Dan is het geheel meer dan de som der delen en schiet de boot vooruit. Soms lukt het niet, dan is het een rommeltje en ligt de boot bijna stil. Roeien is een teamsport maar omdat je achter elkaar zit, is het niet erg gezellig. In tegenstelling tot samen hardlopen. • Camille Boyer

Ongeluk (2)

Onlangs liep ik door het Amsterdamse Bos over een smal, met onkruid overwoekerd paadje vol plassen. Het pad leidde langs hockeyvelden waar ik, terwijl ik liep, het spel probeerde te volgen. Ondertussen kwamen mij lopers tegemoet. Omdat ik op zo veel dingen tegelijk lette (hockeymeisjes, plassen regenwater, brandnetels, tegenliggers), ontging mij een lantaarnpaal, waar mijn hoofd met een doffe dreun tegenaan knalde. Vreemd genoeg had ik de bomen die langs het pad stonden wel gezien. Ik vloekte, ving de meelevende kreten van de tegenliggers op, liep rustig door en peilde of ik een hersenschudding had. Dat viel gelukkig mee. Wel had ik mijn tong kapot gebeten en was er een stukje tand afgebroken. Fluorescerende kleding ter preventie van ongelukken biedt voor mij geen soelaas, ik heb meer aan hand- en kniebeschermers, plus een integraalhelm. • Camille Boyer

Ongeluk (1)

Als hardloper ben je kwetsbaar in het verkeer. Vandaar dat velen een fluorescerend shirt of zelfs verlichting dragen. Ik neem me ook steeds voor om een lichtgevend tenue aan te schaffen, maar het is er nog niet van gekomen, tot op heden zonder vervelende gevolgen. Ik heb wel twee ongelukjes gehad, die echter niets met mijn gebrek aan zichtbaarheid te maken hadden. Enkele jaren geleden liep ik samen met een vriend over het schelpenpad langs de Amstel. Al pratend zag ik vanuit mijn ooghoek een omgevallen houten bankje, dat deels over het pad lag. Het was mijn bedoeling om er overheen te stappen, maar ik tilde mijn voet niet hoog genoeg op, en daar lag ik. De lichte verwondingen op knieën en handen maakten thuis op mijn jonge dochter diepe indruk. • Camille Boyer

Maximale hartslag

Een bekende vuistregel om je maximale hartslag te berekenen is 220 minus je leeftijd. Hieruit blijkt dat dat maximum ieder jaar daalt. Deze formule levert tamelijk onbetrouwbare resultaten op. In de laatste Runner’s World staat dat ze daarom door een groep Noorse wetenschappers is verbeterd: 211 - (0,64 x je leeftijd), met een foutmarge van 11 slagen per minuut. Ja, met zo’n ruime marge wordt elke formule betrouwbaar. Volgens de oude vuistregel bedraagt mijn maximale hartslag momenteel 176, volgens de Noorse rekenwijze 183. Een recente veldtest - praktijk is nog altijd waarheidsgetrouwer dan theorie - gaf aan dat ik op dit moment een maximale hartslag heb van 186. Een paar jaar geleden was dat nog 188. Wat dus in elk geval klopt, naast het hart zelf, is dat de maximale frequentie ervan afneemt naarmate je ouder wordt. • Camille Boyer