Blues in het park (2)

Blauwe straatverlichting moest tijdens het kunstproject Blues before sunrise het Vondelpark in mysterieuze sfeer hullen. Nieuwsgierig liep ik er enkele keren een rondje. Door de bladerloze bomen heen was het blauwe schijnsel aan de andere zijde van het park zichtbaar. Dat was bijzonder. Maar het meest opvallende was dat je geen hand voor ogen zag. Dat kun je mysterieus noemen, ik vond het spooky. Omdat het slechte zicht tot ongelukken leidde, trok het stadsdeel voortijdig de stekker uit het project. Wat me verbaast is dat hetzelfde stadsdeel eerder een vergunning heeft afgegeven. Er zijn ongetwijfeld allerlei richtlijnen die voorschrijven aan welke eisen straatverlichting moet voldoen, en dat deze lampen dat niet deden had men kunnen weten. Grote winnaar is initiatiefnemer het Stedelijk Museum, dat zichzelf, mede dankzij de ontstane commotie, weer terug op de kaart aan het zetten is. • Camille Boyer

Gastblog: Run-by Ornithology

Nu het voorjaar in alle hevigheid is losgebarsten, krijgt hardlopen voor mij een extra dimensie, die van de ornithologie. Ornithologie saai? Verre van! Het verbaast me elke keer weer dat er in de stad zoveel vogelsoorten te zien en horen zijn. De heggenmus (prunella modularis) en winterkoning (troglodytes troglodytes) kwinkeleren hun liedje terwijl ik langs de Amstel ren. In het Amstelpark klinkt de roffel en het kenmerkende kjiek-geluid van de grote bonte specht (dendrocopos major). En dat zijn nog vogelsoorten die ook gewoon in de tuin te zien zijn. Maar het hoogtepunt van mijn rondje is elke keer weer het uitzicht op het hoge nest van de ooievaar (ciconia ciconia) naast de 'Rembrandtmolen' aan de Amstel. Als ik hun majestueuze gestalte zie en en hun geklepper hoor hoog boven de wei met Schotse Hooglanders, waan ik me even in vroeger tijden. • Tessa Stassen

Winnen doe je alleen, verliezen ook

Of je nu alleen loopt of met anderen, uiteindelijk blijft hardlopen een puur individuele sport. Toen ik trainde met een - voor mij - erg rap hardloopgroepje, werd ik zelf ook snel beter. Ik herinner me een zomeravondloop langs het Amsterdam-Rijnkanaal onder een dicht bladerdek terwijl de schemer intrad. Het werd donker, we liepen dicht bij elkaar, spraken niet meer en gingen steeds vlugger. Ik liep zowaar zo nu en dan aan kop. "Laagvliegen," zoals een van mijn medelopers de training na afloop omschreef. De eindstreep bereikten we niet gezamenlijk, want met de finish in zicht wilde iedereen ineens winnen. In mijn eentje kwam ik als vierde over de streep en viel net buiten de prijzen. • Camille Boyer

Gastblog: De eerste kilometer

Hardlopen geeft inspiratie voor een veelheid aan onderwerpen en tijdens het lopen heb je genoeg tijd om na te denken. Om te beginnen over het fenomeen van 'de eerste kilometer'. Die eerste kilometer zegt namelijk alles over je conditie, je trainingsgedrag in de afgelopen periode en kan voorspellende waarde hebben over de verloop van de rest van je trainingsloopje. Mijn theorie is: als de eerste kilometer goed gaat, zit het wel snor met de rest. Vanochtend leek het of ik mijn eerste kilometer een paar centimeter boven het wegdek zweefde: mijn schoenen voelden als luchtkussentjes. De lente hing volop in de lucht in geluiden en geuren en er klonken vrolijke klanken van een roeiwedstrijd op de Amstel. De rest van mijn rondje ging ik uiteraard als een speer. • Tessa Stassen

Paringsritueel van zwanen

Over een smal fietspad loopt ver voor me uit een jogger. Aan weerszijden van het pad ligt een sloot. In de linker sloot dobbert een zwaan, in de rechter ook. De zwanen liggen recht tegenover elkaar, maar ze kunnen elkaar niet zien omdat de oever te hoog is. Ik passeer ze. Ik ben ze amper voorbij of de linker zwaan maakt een kwelend geluid. De rechter zwaan antwoordt meteen. Wat is hier aan de hand? Zijn ze aan het spelen? Waarom liggen ze niet in dezelfde sloot? Hebben ze ruzie? Waarbij heb ik ze gestoord? Bij een paringsritueel misschien? Twintig meter verder zwemmen in de linker sloot twee meerkoeten recht achter elkaar aan. Dat begrijp ik tenminste. En ik loop snel achter mijn voorganger aan. • Camille Boyer

Van Rijkspostspaarbank tot Conservatorium Hotel

Wanneer je over het Museumplein langs het Stedelijk Museum naar het Vondelpark loopt, passeer je het voormalige conservatorium. Een klassiek gebouw uit de laat-negentiende eeuw van architect Daniël Knuttel. Ik heb er nog gestudeerd. Mijn eindexamen, een recital van een uur, deed ik in de Sweelinckzaal, een aanbouwsel op de binnenplaats. Ik speelde er geweldig en kreeg een 9. Vroeger was in het pand de Rijkspostspaarbank gevestigd. Ik kwam daar als kind wel eens met mijn vader om postzegels te kopen. Tegenwoordig is het een hotel, het Conservatorium Hotel. Op de binnenplaats, waar de inmiddels afgebroken Sweelinckzaal stond, bevindt zich restaurant Tunes. Er schijnt nu ook geweldig te worden gekookt. Johannes van Dam gaf Tunes maar liefst een 9,5. Tijd om weer eens naar binnen te gaan. • Camille Boyer

Blues in het park (1)

In het Vondelpark wordt altijd hardgelopen. ‘s Morgens vroeg of ‘s avonds laat, je bent er nooit alleen. Alleen diep in de nacht moet je je best doen om een medeloper tegen te komen (denk ik althans, ik heb het nooit uitgeprobeerd). Omdat er altijd lopers zijn, op welk tijdstip dan ook, en omdat het park goed is verlicht, voelt het er nooit bedreigend. Binnenkort organiseert het Stedelijk Museum in het Vondelpark een kunstproject: Blues before sunrise. De Amsterdams-Britse kunstenaar Steve McQueen, die recentelijk in het nieuws was met zijn film Shame, over een sexverslaafde, verandert gedurende twee weken alle 275 straatlantarens in blauw licht. Dat levert een “mooie en geheimzinnige ervaring” op, belooft museumdirecteur Ann Goldstein. Ik zie uit naar mijn volgende rondjes Vondelpark. Ik ben vast niet de enige. • Camille Boyer