Vrolijke vrouwen op het parcours

Het is lente, zondagochtend half negen. De hemel is bijna strakblauw en de zon, die nog laag staat, schijnt fel in mijn gezicht. Heen loop ik langs de Amstel, terug door de Middelpolder. De natuur explodeert. Bomen staan volop in bloei, konijnen maken elkaar het hof, fazanten tortelen achter elkaar aan. Ondanks het vroege tijdstip zijn er vrij veel hardlopers. Lopers zijn net motorrijders: ze begroeten elkaar. Althans, dat geldt niet binnen de bebouwde kom en alleen voor mannen. Vrouwen groeten me vrijwel nooit. Die kijken stuurs voor zich uit. ‘Vooral niet reageren,’ lijken ze te denken, ‘want anders bespringt hij me!’ Maar vandaag is het anders. De ene na de andere vrouw lacht naar me en zwaait me vrolijk toe. Het is lente en de natuur explodeert. • Camille Boyer

Zijn hardlopende vrouwen sexy?

Mijn vaste rondje langs de Amstel. Omdat ik ook wat mee wil krijgen van de omgeving en de natuurgeluiden loop ik met mijn hardloopradio, maar met maar één oortje in. Ik maak de bocht bij de 'Rembrandtmolen', waar een toeristenbus geparkeerd staat, de chauffeurs ernaast in het zonnetje. Terwijl ik langsloop, krijg ik opmerkingen. Deze keer valt het nog mee: 'Wij zijn jaloers hoor!' In mijn hardloopverleden in Amsterdamse parken is mij een breed scala aan opmerkingen toegeroepen. Door clochards op een bankje maar ook door keurige passerende heren. 'Schat, wordt de melk niet zuur?' vond ik wel het dieptepunt. Kennelijk is een vrouw zodra ze zich hardlopend voort gaat bewegen opeens extra aantrekkelijk. Een extra dimensie die de hardlopende man waarschijnlijk vreemd is. Ik weet zeker dat daarom bijna alle hardlopende vrouwen muziek in hun oren hebben. • Tessa Stassen