Als kind stond ik in weer en wind hele dagen te vissen om een paar ondermaatse voorntjes te vangen. Zonder wroeging trok ik de ingeslikte haak er met darmen en al uit. Wat ik er leuk aan vond, ontgaat me nu volledig. Het
verbaast me dan ook hoeveel er nog wordt gevist. Zo ook deze
zondagochtend. Een ietwat groezelige visser komt mij tegemoet. Op het
laatste moment tilt hij de hengel op waarmee hij de weg blokkeert - als een slagboom.
Verderop staan drie vissers samen te zwijgen, hun hoofden langzaam met
mij meedraaiend. Vissers hebben een voorkeur voor grotere auto’s.
Achter een in de berm geparkeerde KIA staat een donkergroen tentje. Er
kruipt een in schutkleuren geklede man uit - met hengel en doos maden.
Ik loop door en besef dat ik om vele redenen niet van vissen houd. • Camille Boyer